Ээ дээ, энэ хүүхнүүд үү...

Амралтын өдрөөр 2 ангираа дагуулан, хүслээ гүйцээхээр дорно зүг зорчив. Аая, сүртэй эхэлж байна уу, кк.

Хөдөө гайхам байлаа. Төсөөлсөнөөс өөр байсан нь намрын хяруун дээгүүр алхах биш, шир ширхийсэн өвлийн шинэхэн цасан дээр мөрөө гарган алхсан. Тэрэлжид бэлчээрийн даац хэтрээд, 2-3 см ийн зузаантай цас ороход, малын хамар хатгах өвс цаснаас дээш цухуйсангүй ээ. Аав, ээж хоёр хөдөөний шинэковууд болохоор цасны сургаар малаа тэжээгээд, тугалдаа өвс тавиад эхэлчихэж. Булгаас ус авахаар очиход, дээгүүрээ зайрмагтжээ. Ходоодны үйл ажиллагааг сэргээх шидтэй, ид энэ үед хүхэр сэнгэнэж байдаг тул бид очихоороо уух дуртай. Ээж рашаан гэж магтаж уувал бүүр сайн шүү гэдгийн.

Нээрээ л хэд хоног уучихаар хоолны шингэц сайжраад ирдгийн шүү. Өнжөөд нэг сүү хөөрүүлж байна. Шар биш цагаан өрөм тогтдог болж. Зуны өрөм тос ихтэй нялуун бол намрын өрөм зөөлөн амтлаг юмаа. Малтгар цагаан найз маань хөдөө ирэх сургаар намрын өрөм, боорцог захилаа гэхэд, ээж өглөө  боорцог хайръя гэхэд аав маргаашийн өрмийг аятайхан суулгах тухай үг нэмэрлэв. Ингээд Бадманы захиалга түс тас. Ирж бэлгээ аваарай... эсвэл залгаад...бүүр болохгүй бол би ажил руу чинь дөхүүлье. Хувилбаруудаас таалан болгооно уу, кк.

Хадсан өвс нуруулдсан хашаан дахь өвсний үнэр таатай. Хэдхэн жилийн өмнө харамсалтайгаар өөд болсон нагац эгчийнд очдог байсан хүүхэд нас руу тэр үнэр аваачдаг тул дурсан таашаах сайхаан. Манай үхэр сүрэгт ганц эр бяруу бий. Он гаруул бярууны ах болохын хөөрхий. Даанч эрх.  Бидний нэг нь туух гээд очуул хөдлөхгүй. 2 гуяны завсар байх хөнгөлүүлсэн хөөрхөн бөндгөрөө маажуулах гээд сүүлээ оодойлгоод зогсчихно. Хөөгөөд ч хөдлөхгүй. Бид модоор цохиж малаа туух, гуугалах хэмжээний малч болоогүй тул энхрийлээд л өөгшүүлэн маажиж зогсоно.

Хавар аав үхэр тэргэнд хөллөж сургах юм гэсэн. Сургах  гэж эрхлүүлэх үү? айлгахын тулд зодох уу?   Гол нь тэр эрх эр бяруу тэргэнд сурах уу? гэдэг нь одоогоор бидэнд оньсого байгаа. Ингэтэл нь малаа эрхлүүлж байгаан. Дээр үеийн төмрөн баннанд хувцас бүтээлэг угаав. Халуун ус хийхэд төмөр ханхийдэг мартагдсан таатай үнэр. Бас недрүүлэг. Бага байхдаа, дөрвөн дүүгийн 7 хоногт хиртүүлсэн хувцасыг, формын хамт гарын нимгэн арьсаа зулгартал / улайгаад хорсдог доо /  угааж, орой нь хатсан хувцасаа индүүдэн, эвхэж дал хийн, формын захуудыг цагаан утсаар оёж бөхөлдөг байсан үеэ дурсан байж угаав.

Ер нь хүн өнгөрсөн дурсамжаараа хөглөгдөхөд үнэр нэлээд роль гүйцэтгэдэг шинжтэйг. Явсан газраар ийм сонинтой. Даанч ирэнгүүтээ ханиад зооглосоныг эс тооцвол ...ккк.

Ах мэнь, цасанд боогдоогүй ээ, харин ч таатай байлаа гэснээс энэ цас цагаа олсон сайн цас. Цас орж, хүйтний хэм дээшлээгүй бол өнөөх гайхал А хүрээний вирус хүртэгчийн тоо одоогийнхоос талийх байсан байх шүү.

Аавын хууч ярианаас:  Аав эмээ, өвөө дээрээ өссөн юм. Нутгийн нэг хөгшин байж. Номхон Дорж нэртэй. Тэр үед хөдөөд арааживтай айл ховор байжээ. Өвөөтэй шатар нүүхээр тухлах  зуур эмээ яриа өдөн, арааживаарх сонин сайханг асууна. Хөдөөд цаг агаарын мэдээ чухал тул ойрд хүйтрэх эсэх тухай заавал  лавлана. Номхон Дорж гуай:

- Ойрдоо тун тусгүй гэсээн гэдэг. Эмээ уулгамчлан хай хүүе гэхэд тогтуун сайхан байдаг. Сүүлдээ эмээ уулгамчлахаа больж, өвөө тагнуулдсанаар хашир өвгөн ХУР ТУНАДАСГҮЙ гэдэг шинэ үгийг хичээн сонсоод ч ТУН ТУСГҮЙ гэж ойлгодог байсан юм гэдээг.